Niedziela

Nikt z nas nie wie, kiedy opuści ten świat: czy jesteśmy na to gotowi?

Czwartek, 21 sierpnia. Wspomnienie św. Piusa X, papieża

• Sdz 11, 29-39a • Ps 40 • Mt 22, 1-14

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Jezus w przypowieściach mówił
do arcykapłanów i starszych ludu:
«Królestwo niebieskie podobne
jest do króla, który wyprawił
ucztę weselną swemu synowi.
Posłał więc swoje sługi, żeby
zaproszonych zwołali na ucztę,
lecz ci nie chcieli przyjść. Posłał
jeszcze raz inne sługi z poleceniem:
„Powiedzcie zaproszonym:
Oto przygotowałem moją ucztę:
woły i tuczne zwierzęta pobite
i wszystko jest gotowe. Przyjdźcie
na ucztę”. Lecz oni zlekceważyli
to i poszli: jeden na swoje pole, drugi do swego kupiectwa,
a inni pochwycili jego sługi i znieważywszy ich, pozabijali.
Na to król uniósł się gniewem. Posłał swe wojska i kazał
wytracić owych zabójców, a miasto ich spalić. Wtedy rzekł
swoim sługom: „Uczta wprawdzie jest gotowa, lecz zaproszeni
nie byli jej godni. Idźcie więc na rozstajne drogi
i zaproście na ucztę wszystkich, których spotkacie”. Słudzy
ci wyszli na drogi i sprowadzili wszystkich, których napotkali:
złych i dobrych. I sala zapełniła się biesiadnikami.
Wszedł król, żeby się przypatrzyć biesiadnikom, i zauważył
tam człowieka, nie ubranego w strój weselny. Rzekł
do niego: „Przyjacielu, jakże tu wszedłeś nie mając stroju
weselnego?”. Lecz on oniemiał. Wtedy król rzekł sługom:
„Zwiążcie mu ręce i nogi i wyrzućcie go na zewnątrz,
w ciemności. Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”. Bo wielu
jest powołanych, lecz mało wybranych».

Przypowieść Jezusa skierowana jest do Żydów, Narodu Wybranego.
Ile Bóg trudził się prowadzić ten naród, a oni Go
odrzucili. Nawet niektóre Jego sługi (proroków) pozabijali.
Następnie w przypowieści wzywa wszystkich ludzi, którzy
znajdują się na rozstajnych drogach. Obraz ten oznacza pogan
– wszystkie narody, które nie są Żydami. Bóg ich wszystkich
wzywa na ucztę weselną, czyli świętowanie w niebie. Na tym
świętowaniu znalazł się człowiek, który nie był odpowiednio ubrany. On został wyrzucony na zewnątrz, w ciemności, gdzie
jest płacz i zgrzytanie zębów: to jest obraz piekła. Bóg wybrał
także nas, którzy nie jesteśmy Żydami, do Jego drogiego Wybranego
Narodu. Pragnie, aby wszyscy ludzie weszli do Jego
królestwa. Ale do tego królestwa trzeba być przygotowanym,
w przeciwnym razie nasze miejsce będzie poza tym pięknem:
w wiecznych mękach.
Strój weselny dostaliśmy na chrzcie. Jak go traktuję?
Czy jest regularnie czyszczony? Czy jest podarty lub
potargany z powodu grzechów? Nikt z nas nie wie,
kiedy opuści ten świat: czy jesteśmy na to gotowi?

D.L.

ROZWAŻANIA NA ROK 2026 JUŻ DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!: „Żyć Ewangelią 2026”.

[ TEMATY ]

święty

święci

św. Bernard z Clairvaux

wikipedia.org

św. Bernard z Clairvaux

św. Bernard z Clairvaux


Nauczanie i uprawianie teologii w środowisku wspólnoty klasztoru miało w średniowieczu pogłębiać duchowość. W XII wieku wybitnym przedstawicielem teologii monastycznej był Bernard z Clairvaux, opat cystersów, który przysporzył zakonowi ogromną liczbę nowych braci; za jego słowem i postawą poszło wielu, ponadto w ciągu całego życia założył 68 nowych klasztorów i objął swoim kierownictwem 160.

Bernard urodził się k. Dijon – stolicy Burgundii, w roku 1090. Jego rodzice byli pobożni. Ojciec był rycerzem i doradcą księcia Burgundii, matka pochodziła z możnego rodu. Po śmierci matki 17-letni chłopiec oddał się w opiekę Matce Bożej, jednak u progu dorosłości przeżył załamanie wewnętrzne. Trwająca 2 lata walka z pustką duchową przyniosła niezwykłe owoce. 22-letni młody człowiek wrócił do Boga i zapragnął życia w oddaleniu od świata. Uczynił to, pociągając za sobą ojca, kilku krewnych i niemal dwudziestu przyjaciół. Po 3 latach życia w cysterskim opactwie w Citeaux, wybudował i objął klasztor w dzikiej kotlinie Szampanii, a miejscu temu po oswojeniu nadał nazwę Clairvaux – Jasna Dolina. Przez 38 lat był tam opatem, jednak jego działalność nie ograniczyła się ani do tego miejsca, ani do ludzi, którymi przewodził. Zreformował życie klasztorne, brał udział w istotnych wydarzeniach politycznych i kościelnych, wiele podróżował, utrzymywał kontakty z wszystkimi ważniejszymi postaciami swoich czasów. Jego zdanie i poparcie były decydujące m.in. podczas organizowania drugiej wyprawy krzyżowej w 1147 r. Zmarł 20 sierpnia 1153 r. Do chwały świętych wyniósł go Aleksander III w 1174 r. Doktorem Kościoła ogłosił go Pius VIII w 1830 r.

CZYTAJ DALEJ

source
źródło: Niedziela.pl