Przypowieść o robotnikach w winnicy ukazuje nam wielką dobroć Boga

Środa, 20 sierpnia. Wspomnienie św. Bernarda, opata i doktora Kościoła

• Sdz 9, 6-15 • Ps 21 • Mt 20, 1-16

Jezus opowiedział swoim uczniom
następującą przypowieść:
«Królestwo niebieskie podobne
jest do gospodarza, który
wyszedł wczesnym rankiem, aby
nająć robotników do swej winnicy.
Umówił się z robotnikami
o denara za dzień i posłał ich
do winnicy. Gdy wyszedł około
godziny trzeciej, zobaczył innych,
stojących na rynku bezczynnie,
i rzekł do nich: „Idźcie i wy
do mojej winnicy, a co będzie
słuszne, dam wam”. Oni poszli.
Wyszedłszy ponownie około godziny szóstej i dziewiątej,
tak samo uczynił. Gdy wyszedł około godziny jedenastej,
spotkał innych stojących i zapytał ich: „Czemu tu stoicie
cały dzień bezczynnie?” Odpowiedzieli mu: „Bo nas nikt
nie najął”. Rzekł im: „Idźcie i wy do winnicy”. A gdy nadszedł
wieczór, rzekł właściciel winnicy do swego rządcy:
„Zwołaj robotników i wypłać im należność, począwszy od
ostatnich aż do pierwszych”. Przyszli najęci około jedenastej
godziny i otrzymali po denarze. Gdy więc przyszli pierwsi,
myśleli, że więcej dostaną; lecz i oni otrzymali po denarze.
Wziąwszy go, szemrali przeciw gospodarzowi, mówiąc: „Ci
ostatni jedną godzinę pracowali, a zrównałeś ich z nami,
którzyśmy znosili ciężar dnia i spiekoty”. Na to odrzekł
jednemu z nich: „Przyjacielu, nie czynię ci krzywdy; czy
nie o denara umówiłeś się ze mną? Weź, co twoje, i odejdź.
Chcę też i temu ostatniemu dać tak samo jak tobie. Czy mi
nie wolno uczynić ze swoim, co chcę? Czy na to złym okiem
patrzysz, że ja jestem dobry?” Tak ostatni będą pierwszymi,
a pierwsi ostatnimi».

Ta przypowieść o robotnikach w winnicy ukazuje nam wielką
dobroć Boga, Jego miłosierdzie, ale jednocześnie wskazuje
na aktywne pragnienie spotkania z Nim. „Czemu stoicie
bezczynnie?” – to pytanie Jezus zadaje dzisiaj nam wszystkim.
Zdarza się bowiem czasami, że niektórzy z nas zajmują się wieloma sprawami, prowadzą bardzo aktywne życie, ale
pomijają to, co jest istotne, albo nie zajmują się tym, czym
powinni się zajmować. Wtedy pomimo zabiegania „stoimy
bezczynnie” w miejscu. W tej przypowieści i w tym pytaniu
Jezusa odczytać możemy zaproszenie skierowane do każdego
z nas. A każde osobiste zaproszenie wiąże się z osobistą
odpowiedzią. Bóg czeka na odpowiedź z naszej strony, która
ma być odpowiedzią wiary. Wiemy, że wiary nie przeżywa się
samemu. Doświadcza się jej we wspólnocie, także rodzinnej.
To tam jest ona przekazywana i praktykowana. Nie jesteśmy
wyspami, które żyją swoją wiarą bez więzi z innymi. Nasza
wiara nie jest kultem prywatnym ani nie jest jakimś przesądem
czy jedynie zbiorem praw, lecz jest sposobem na życie.
Dlatego też nasza osobista odpowiedź na zaproszenie do spotkania
z Bogiem, to w jaki sposób odpowiadamy Bogu na Jego
zaproszenie, nie dotyczy tylko nas samych, ale ma wpływ także
na innych. Ten dzisiejszy fragment Ewangelii pokazuje, że
bez względu na to, w jakim wieku i w jakim momencie życia
jesteśmy, Bóg powołuje każdego z nas do osobistego spotkania
z Nim i do wiary w Niego. Każdemu z nas, w każdym
momencie naszego życia, daje swoje zbawienie i otwiera drogę
do nieba. A właściciel winnicy płaci wszystkim po równo.
Odkrywajmy bogactwo tych ewangelicznych prawd, odkrywajmy
bogactwo kryjące się w każdym człowieku, w każdym
powołaniu i każdej historii życia. Bóg umawia się z człowiekiem,
poszukuje go i zaprasza nieustannie do swojej winnicy.
Zaprasza na początku życia i w środku, a nawet pod jego koniec.
Podejmujmy to Boże zaproszenie świadomie i z dobrą
wolą. Idźmy do Jego winnicy, wejdźmy w życie z Nim, nieważne,
w jakim okresie życia się znajdujemy.
A jeśli dzięki Jego łasce jesteśmy w Bożej winnicy od
początku naszego życia, to znaczy – jeżeli zawsze,
całe życie, byliśmy Mu wierni, to nie patrzmy złym
okiem na to, że On jest dobry i zaprasza też innych.
Przyjmujmy i wspomagajmy tych, którzy Boże zaproszenie
usłyszeli dopiero teraz.

W.Cz.

ROZWAŻANIA NA ROK 2026 JUŻ DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!: „Żyć Ewangelią 2026”.