Uczniowie, przebywając z Jezusem, tworzą wspólnotę

Wtorek, 12 sierpnia. Dzień powszedni albo wspomnienie św. Joanny Franciszki de Chantal, zakonnicy

• Pwt 31, 1-8 • Pwt 32, 3-4a.7.8.9 i 12 • Mt 18, 1-5.10.12-14

Uczniowie przystąpili do Jezusa
z zapytaniem: «Kto właściwie jest
największy w królestwie niebieskim?
». On przywołał dziecko,
postawił je przed nimi i rzekł:
«Zaprawdę, powiadam wam:
Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie
jak dzieci, nie wejdziecie
do królestwa niebieskiego. Kto się
więc uniży jak to dziecko, ten jest
największy w królestwie niebieskim.
I kto by przyjął jedno takie
dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje.
Strzeżcie się, żebyście nie
gardzili żadnym z tych małych; albowiem powiadam wam:
Aniołowie ich w niebie wpatrują się zawsze w oblicze Ojca
mojego, który jest w niebie. Jak wam się zdaje? Jeśli kto
posiada sto owiec i zabłąka się jedna z nich: czy nie zostawi
dziewięćdziesięciu dziewięciu na górach i nie pójdzie szukać
tej, która się zabłąkała? A jeśli mu się uda ją odnaleźć,
zaprawdę, powiadam wam: cieszy się nią bardziej niż dziewięćdziesięciu
dziewięciu tymi, które się nie zabłąkały. Tak
też nie jest wolą Ojca waszego, który jest w niebie, żeby zginęło
jedno z tych małych».

Uczniowie, przebywając z Jezusem, tworzą wspólnotę. Mimo
takiej bliskości z Mistrzem pozwalają, by targały nimi ludzkie
słabości. Pytanie, które kierują do Jezusa – „Kto właściwie
jest największy w królestwie niebieskim?” – nie wypływa
tylko z jakiejś ciekawości. Ona ma podłoże głębsze. To pytanie
o wielkość i o władzę. Jezus, odpowiadając, stawia przed
nimi dziecko i mówi im o tej Bożej wielkości: „Jeśli nie będziecie
jak to dziecko, w ogóle nie wejdziecie do królestwa niebieskiego”.
Uświadamia nam ta sytuacja, że to nie bogactwo,
nie pozycja, nie wielkość i wywyższanie przez ludzi są miarą,
jaką mierzy i patrzy na nas Bóg. To prostota dziecka, jego
czystość i zależność, ufność, z jaką się odnosi do Stwórcy, czyni
nas wielkimi w Jego oczach, bo stajemy się zależni od niego,
nieporadni, a zarazem ufni, bo wszystko, co przeżywamy w swoim życiu, łączy nas z Nim. Nasze życie staje się przestrzenią,
w której On może działać i być obecnym, a to znaczy,
że może królować w nas, a my z Nim wtedy królujemy.
Bóg zaprasza nas do stawania się dziećmi. Jego
dziećmi.

H.C.

ROZWAŻANIA NA ROK 2026 JUŻ DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!: „Żyć Ewangelią 2026”.